Największym wrogiem publicznym Ameryki jest narkomania.
Aby walczyć z wrogiem i go pokonać...
W 1971 R. NIXON OGŁOSIŁ WOJNĘ Z NARKOTYKAMI!
należy wytoczyć nową, kompleksową ofensywę.
Mamy nie tylko obowiązek, ale i władzę niezbędną, by przystąpić
do skoordynowanego ataku.
UWIĘZIONO WIELU CZARNYCH,
NASZEGO OJCA I KREWNYCH,
I CIĘŻKO TERAZ O DRAGI.
Aby nasz program był skuteczny,
muszą nam pomóc wszyscy Amerykanie.
DLATEGO JEBAĆ NIXONA!
NETFLIX - ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Brooklyn, powitajcie braci Lucas!
- Sorry, że cię obszedłem. - Nie ma sprawy.
- Co tam? - Jak się bawicie?
W porządku?
Ekstra.
Pewnie zastanawiacie się, po co nam te wszystkie pierdoły na scenie.
Tak.
- To Richard Nixon. - Tak, to on.
Sir Richard. Trzydziesty siódmy prezydent USA.
Tak.
- Był dupkiem. - Prawda.
- Dupek. - Tak.
Zawsze zaczynamy występ hasłem „Jebać Richarda Nixona”.
- To nas motywuje. - Zgadza się.
Więc jebać Richarda Nixona.
Jebać go.
Pewnie się zastanawiacie, czemu go nie znosimy.
Jest jeden powód. Wojna z narkotykami.
Albo raczej „wojna z czarnuchami, którzy chcą się tylko zabawić”.
Zgadza się.
Tylko o to nam chodzi.
Białe laski mogą się zabawić, a my nie?
My też możemy.
Jesteśmy czarnuchami.
Dużo ćpaliśmy i dużo się bawiliśmy.
Racja.
Ale nie można ćpać wszystkich narkotyków.
Nie. Dragi nie zostały stworzone równymi.
Tak.
- To słowa Abrahama Lincolna. - Dokładnie.
Ale to prawda.
Rok temu po raz pierwszy spróbowaliśmy grzybków.
Tak.
Taka ogólna zasada:
nie bierz grzybków z gościem, który wygląda jak ty.
Mówię wam.
- To było posrane. - Masakra.
Było dziwnie.
- Zostańcie przy trawce. - Tak.
Zgadza się.
Palimy sporo trawy.
Jedną z naszych ulubionych rzeczy jest popalanie w pracy.
Lubimy to.
Bo to stuprocentowy sposób na wylecenie z roboty.
- Nie toleruje się jarania w pracy. - Nie.
Pracowaliśmy kiedyś dla jednej kablówki
i na każdej przerwie na lunch jaraliśmy zioło.
Szef w końcu nas przyłapał i zwolnił.
Co ciekawe, zwolnił nas obu na raz
za dokładnie to samo.
To nie najlepszy sposób wylecenia z roboty.
Bo nie dość, że cię zwalniają,
to jednocześnie czujesz, jakbyś to oglądał na filmie 3D.
- Trzeba założyć okulary. - Tragedia.
To nie było nasze pierwsze zetknięcie z dyskryminacją bliźniąt.
Nie pierwsze.
Ludzie nie wiedzą, jak reagować na bliźnięta.
- Nie. - Odbija im.
Poszliśmy raz do supermarketu po galaretkę.
Tak.
Właśnie po nią sięgaliśmy, gdy jakiś gość nagle wyskoczył z tekstem:
„Hej, macie listek gumy Doublemint?”.
Tak powiedział.
Wiem, że dla większości to całkiem niewinne pytanie.
- Ale dla bliźniąt to strasznie obraźliwe. - Dokładnie.
Chcieliśmy mu wygarnąć.
Chyba zauważył, że jesteśmy źli,
bo próbował załagodzić sytuację.
Powiedział: „Przepraszam, jeśli was obraziłem,
ale w reklamach bliźniaki zawsze mają przy sobie gumę.
Tak jest w reklamach Doublemint,
więc uznałem, że będziecie mieć listek”.
- Posrana logika. - Tak.
I czemu ten gość bierze reklamy aż tak poważnie?
Ze wszystkim tak robi?
Pyta napakowanych górali, czy mają puszkę Harnasia?
- Niezłe. - Może jeszcze jeden żarcik?
Jeszcze jeden. Chcecie? Okej.
Pyta białe bobasy, czy mają słoiczek kaszki Gerber?
Fajnie, że jesteśmy komikami.
Nie wyobrażam sobie innej pracy,
bo zawsze w końcu nas zwalniają.
Długo byliśmy bezrobotni.
Odkryliśmy wiele ciekawych sposobów spędzania czasu na bezrobociu.
Lubimy oglądać hip-hopowe teledyski Deiona Sandersa.
Nakręcił tylko jeden.
Tylko jeden, więc oglądamy go w kółko.
Ale to klasyk gatunku.
Deion był zajebisty.
- Był super progresywny. - Tak.
Pewnie nigdy więcej tego nie usłyszycie, ale tak było.
Prime Time!
Prime Time.
W teledysku mówi taką jedną rzecz. Jak to było?
To było szaleństwo, improwizacja.
Powiedział: „Zamienię karty biblioteczne w karty kredytowe”.
- Nie wiemy, co to znaczy. - Nie.
Nie będziemy udawać. Nie wiemy.
Próbowaliśmy to zrozumieć, od kiedy usłyszeliśmy to pierwszy raz.
Dokładnie.
Ten tekst jest nurtujący z wielu powodów.
Przede wszystkim wszyscy wiemy, że Deion Sanders nie czyta.
Nie czyta.
Ale załóżmy, że czyta i że jest wielkim fanem bibliotek.
Gdyby każdy robił to samo, co on,
Ameryka by zbankrutowała.
- No i chce kasy. Dlaczego...? - Nie wiem.
Piosenka nazywa się „Must Be the Money”.
Dlaczego śpiewa o kredycie?
Śpiewaj o kasie. Po co wspominać o kartach kredytowych?
Nie czaję tego.
- Popalimy i zrozumiemy. - Dobra.
Okej.
- Popalimy i zrozumiemy. - Ogarniemy to.
Wiecie, co jest najgorsze w pracowaniu?
- Współpracownicy. - Dokładnie.
- Ty jesteś jakby moim współpracownikiem. - Chyba tak.
Ale ci ludzie są okropni. Byliśmy kiedyś scenarzystami pewnego programu.
- Chujowego. - Tak, chujowego.
Nie powiemy jakiego, bo nas pozwą.
Ale pisaliśmy to gówno,
a jeden z naszych współscenarzystów cały czas narzekał.
To był długi dzień, pracowaliśmy od jakichś 15 godzin.
On nagle mówi: „Nie dam dłużej rady.
Harujemy dla nich jak niewolnicy. Serio, jak niewolnicy”.
Dziwne było to, że wcześniej przez pięć godzin
gadaliśmy tylko o Stevie Harveyu i ustalaliśmy, czy jego wąsy są fajne.
Tylko tyle robiliśmy.
To by była zajebista forma niewolnictwa.
Dało nam to do myślenia.
Zastanawialiście się kiedyś, jak na pracę narzekali niewolnicy?
Myśleliście o tym? Na pewno narzekali,
bo to było coś strasznego.
Ale nie mówili, że harują jak niewolnicy,
bo byłoby to zbędne.
Prawda.
Wyobrażamy sobie niewolników budujących piramidę.
Cholernie ciężko pracujących.
Trzygodzinny... Jak myślisz, ile godzin?
Dwudziestoczterogodzinny czas pracy.
- Nagle jeden wybucha. - Wścieka się.
Totalnie mu odwala. Krzyczy: „Kurwa!
Haruję dla tego faraona jak...
wszyscy dokoła”.
- Świetne. - Dzięki.
Kasa, zioło i dupy.
- Brzmi dobrze, jak mówią to raperzy. - Zgadza się.
Brzmiałoby lepiej, gdyby to były pierwsze trzy słowa
wypowiedziane przez Jezusa po zmartwychwstaniu.
„Kasa, zioło i dupy. Wróciłem.
Chodźmy zbawić ludzkość”.
Może raczej: „Zabijmy paru Rzymian”.
To byłoby niezłe.
On nie zabijał Rzymian.
- Chrześcijanie zabijali Rzymian. - Zgadza się.
Czaję. Przepraszam.
W porządku. Następnym razem ci się uda.
- Nie będzie następnego razu. - Racja.
Mamy... Mieliśmy kiedyś problemy z pieniędzmi.
Tak, mieliśmy sporo problemów.
Mieliśmy też mocno nieprzyjazne relacje z bankami.
Tak.
Niezbyt dobre relacje.
Poszliśmy kiedyś do banku sprawdzić stan konta.
Mieliśmy na nim trzy dolary.
- Półtora dolara na głowę. - Dokładnie.
Tak się nam przynajmniej wydawało.
Bo kwota była wzięta w nawias.
- A to znaczy coś zupełnie innego. - Właśnie.
Znaczy, że jesteś dłużny bankowi te trzy dolary.
Ale najpierw myśleliśmy,
że tymi nawiasami bank próbuje chronić nasze ostatnie trzy dolary.
Że to pole siłowe dla spłukanych czarnuchów.
Tak.
Daliśmy im listek gumy Doublemint w formie podziękowania.
Wiecie, jaki jest problem z Ameryką? Nierówności w dochodach.
To główny problem.
Trzeba zmienić sposób płacenia ludziom.
Futboliści mają gwarantowane kontrakty, nie?
Dostają 100 milionów dolarów, ale mają zagwarantowane 40 milionów.
- Powinno się tak traktować nauczycieli. - Dokładnie.
Nauczyciele powinni mieć taką gwarancję. Najwyższy, kurwa, czas.
- Pełna zgoda. - Oczywiście.
Dlatego jeśli bylibyśmy w stanie obalić rząd
i zostalibyśmy dyktatorami-bliźniakami,
to byłaby nasza pierwsza inicjatywa.
- Zrobilibyśmy... Co dokładnie? - Zrobilibyśmy łapankę.
- Wszystkich nauczycieli. - Tak.
Zebralibyśmy ich w jednym pomieszczeniu.
Jak tutaj.
Ogłosilibyśmy im: „Drodzy amerykańscy nauczyciele,
wiemy, ile wycierpieliście,
więc będziemy wam płacić 100 milionów dolarów”.
Tak jest.
„Ale zagwarantować możemy tylko jakieś 20 tysięcy, w porządku?
Mamy całe państwo na głowie.
Jak komuś się nie podoba, zabijemy go na miejscu”.
Czy ten żart mógłby być lepszy?
Jak go ulepszyć?
Może jednak nie zabijać nauczycieli?
W porządku.
Nie zabijać nauczycieli.
Najgorszym aspektem wojny z narkotykami,
nie licząc tego, że czarni...
Najgorszym aspektem są dilerzy. Nie?
Tak, dilerzy. Bo kiedy narkotyki są nielegalne...
Trzeba iść do dilera.
- A dilerzy... - Potrafią być obleśni.
- Prawda. - Czasem są trochę obleśni.
Próbują wciskać ludziom swoją ideologię.
Tak jest.
- Nasz diler jest feministą. - Tak.
Wiecie, uwielbiam feminizm.
Ja mam przypinkę z napisem „Jestem feministą”.
Jestem feministą.
Ale nie chcę o tym gadać, kiedy kupuję trawę.
Nie.
Chcę zapalić i oderwać umysł od rzeczywistości.
Ale przez niego nie mogę.
Poszliśmy do niego odebrać towar,
a on akurat oglądał mecz WNBA.
Mówimy: „Ekstra, stary. Przyniesiesz nasz towar?
Weźmiemy go i się zmywamy”.
A on na to: „Nie. Siadajcie”.
Nasza trawa była zakładniczką przez całą pierwszą połowę.
Mówimy mu: „Musimy iść.
Proszę, daj nam towar i spadamy”.
A on odpowiada: „Nie rozumiem, dlaczego się tak zachowujecie.
Gdyby NBA przestało istnieć, na pewno więcej osób oglądałoby WNBA”.
A my na to: „Nie...”.
Nie tak to działa. Rozumiecie?
Nie można pozbyć się czegoś zajebistego
i zastąpić tego czymś mniej zajebistym.
Jest zajebiste, ale nie aż tak. Wiecie, o co mi chodzi?
Kilka lat temu nikt nie mówił:
„Skoro Michael Jackson umarł,
nareszcie mogę zacząć słuchać Jermaine'a Jacksona”.
Nikt tak nie mówił.
Nikt tak nie pierdolił.
Nikt.
Trochę przeterminowana ta puenta.
- Powiedzieć coś bardziej na czasie? - Chyba tak.
Dobra. Od początku.
- Od czego zaczynamy? - Od środka.
- „Zajebistego”. I żart. - Okej.
Nie można pozbyć się czegoś...
zajebistego
i zastąpić tego czymś mniej zajebistym.
- Jest zajebiste, ale nie aż tak. - Mniej zajebiste.
Na przykład...
W tym roku nikt nie mówił: „Skoro Prince umarł,
nareszcie mogę zacząć słuchać Jermaine'a Jacksona”.
Ta sama puenta. Mam was.
Ta sama puenta.
Dokładnie ta sama.
- Kurwa. - Nikt nie słucha Jermaine'a Jacksona.
Nikt nie słucha Jermaine'a.
Sami przez jakiś czas byliśmy dilerami.
Tak.
Sprzedawaliśmy leki na receptę w Bostonie.
Dzieciom. Żartuję.
Nie dzieciom.
Nie. Byliśmy w Bostonie
i rozdawaliśmy bezdomnym mocne piwo i trawę za darmo.
Dokładnie.
To był nasz wolontariat.
Więc tak robiliśmy. W Bostonie jest jedna ważna rzecz.
Wszyscy biorą sport na poważnie. Serio.
- Zupełnie inny poziom. - Nawet bezdomni.
- Dokładnie. - Szaleństwo.
Chcieliśmy dać jednemu butlę piwa, a on wytrącił nam ją z rąk
i wskazał na swój kawałek tektury, na którym był napis.
Było napisane: „Ej”.
Nie było „Ej”.
Ale napis brzmiał: „Właśnie straciłem dom,
rodzinę i pracę.
Moje życie nie ma już sensu.
Zabiłbym się, gdybym miał broń”.
„Ale mnie nie stać”.
„Wielokropek. Jebać Yankees”.
Powiedziałem: „Niezła motywacja, stary”.
- Jebać ich. - Zajebisty bezdomny. Podoba mi się to.
Oglądaliśmy program o Andrew Lucku.
Zaoferowano mu kontrakt na 150 milionów dolarów.
Jednego z reporterów zapytali:
„Myśli pan, że Andrew Luck się zgodzi?”.
A reporter odpowiedział:
„Ma 150 milionów powodów, żeby się zgodzić”.
- Dobre to było. - Tak.
- Chcę tak mówić. - Powinniśmy zacząć.
Kurwa, czemu nie? Skoro on może, to my też.
Więc zaczęliśmy.
Nasz ziomek Mookie zapytał, czy chcemy iść do baru ze striptizem.
Cycko-wtorki.
Odpowiedzieliśmy: „Słuchaj, chcielibyśmy zrobić ci przyjemność,
ale mamy jakieś minus trzy powody, żeby tego nie robić”.
- Jest odzew! - Wiem.
Robię to dla odzewu.
- Żyję dla odzewu. - Ja też.
Kto z was uwielbia O.J.'a Simpsona? Podnieście ręce.
- Podnoście. O.J. - Bądźcie z niego dumni.
Powinniście być dumni z The Juice.
On go lubi.
Juice!
Sami faceci.
I się wydało.
Tę część występu chcemy zadedykować O.J.'owi.
Będą to kiepskie żarty.
- Tak. - Będą słabe.
Ale opowiemy je, bo uwielbiamy O.J.'a.
Tak.
Chcesz zacząć? To trylogia O.J.'a.
Mamy tylko trzy żarty.
Szliśmy do baru.
To nie był bar, raczej klub. Szliśmy do klubu,
cieszyliśmy się. Kupiliśmy nowe czapki.
Byliśmy podjarani tym wyjściem.
Dotarliśmy na miejsce, a bramkarz mówi: „Przykro mi.
W czapkach nie wpuszczamy”.
Zdarzyło nam się to wcześniej.
Oczywiście.
Ale rzecz w tym, że ten gość sam miał na głowie czapkę.
Jebany cylinder.
- Hipokryta. - Właśnie.
Nie możesz zabronić komuś wejść,
kiedy sam robisz dokładnie to samo.
To jakby O.J. usunął Chrisa Browna
z Klubu Damskich Bokserów im. He-Mana.
To był pierwszy żart.
Przez dwa i pół roku studiowaliśmy prawo.
Ale musieliśmy zrezygnować. Rzuciliśmy studia.
Musieliśmy, bo: po pierwsze, wszyscy byli biali.
Tak.
Wykładowcy i studenci.
A po drugie: prawo jest narzędziem opresji niszczącym życie czarnych.
Nie chcę tego studiować z białymi.
- To dziwaczne. - Właśnie.
To jakby...
Jakby Ron Goldman chodził z O.J.'em na zajęcia z ostrzenia noży.
- Nóż to prawo. - Sami wiecie.
O.J. to biali ludzie. Ron Goldman to czarni.
Rozumiecie.
Trzeci żart.
Mamy kolegę, który kocha Boga. Strasznie to irytujące,
bo używa Boga, żeby usprawiedliwić najbardziej dramatyczne wydarzenia.
Prawda?
Raz miał wypadek samochodowy.
Myślałem, że się zdenerwuje, ale on powiedział:
„Wszystko jest dobrze.
Pewnie Bóg chciał mi powiedzieć, że czas kupić nowe auto”.
Możliwe.
Dziwne usprawiedliwienie.
To jakby O.J. przed sądem powiedział:
„To prawda. Zabiłem ich.
Zabiłem ich oboje.
Chyba po prostu Bóg chciał mi powiedzieć,
że czas znaleźć sobie więcej czarnych znajomych”.
Możliwe.
- Mógł się tak bronić. - Niezbadane są wyroki boskie.
Dokładnie.
- Nie wiadomo. - Nie znamy Jego planów.
Nie.
Dobra.
- Żarty o O.J.'u są ciężkie. - Nie jest z nimi łatwo.
Niektórzy mówią, że łatwiej uniknąć wyroku za morderstwo.
Ale sprawa wygląda tak.
Cytując O.J.'a...
100% niezadanych dźgnięć idzie na straty.
Zgadza się.
- To chyba koniec. - Chyba skończyły nam się żarty.
To by było na tyle.
Kończymy z tym.
Skończyły nam się pomysły.
Wiecie, kto uwielbiał O.J.'a Simpsona?
Richard Nixon. Uwielbiał go.
- Wiecie, kto jeszcze... - Dowód.
Wiecie, kto jeszcze go uwielbiał?
Szaleństwo.
Wariatkowo.
I tym kończymy naszą argumentację.
Wszystko jasne.
Wydaliśmy na to kasę.
Dla tego momentu warto było iść na prawo.
Dokładnie.
- Netflix już nam zapłacił, co nie? - Tak.
- Spoko. - Jest okej?
Jest okej? Tak.
Wzięliśmy dużo pożyczek, żeby studiować prawo.
Mnóstwo.
Teraz chcą, żebyśmy oddali kasę, co jest dziwne.
Myślałem, że ucieszy ich, że podążamy za marzeniami.
- Ale mają to w dupie. - Nie obchodzą ich marzenia.
Dzwonią do nas co tydzień
i żądają zwrotu pieniędzy.
- A my co tydzień się rozłączamy. - Tak jest.
Zamiast tego popalamy.
Tak.
Ale raz postanowiliśmy z nimi pogadać.
Wycierasz mi nos?
- Jest spocony? - Tak, trochę.
- Już w porządku. - OK?
Twój też jest spocony.
- Dobra, przepraszam. - O czym to ja mówiłem?
- O pożyczkach. - A, tak. No więc dzwonią do nas
i facet w słuchawce mówi:
„Słuchajcie, unikacie mnie od dziesięciu lat.
Ale posłuchajcie.
Razem znajdziemy rozwiązanie.
Spotkamy się i razem coś wymyślimy.
Opracujemy jakiś plan i będzie po sprawie”.
Od razu się rozłączyliśmy.
Skręciliśmy jointa i zaczęliśmy rozmyślać.
I chyba znaleźliśmy rozwiązanie.
Wiem, jak spłacimy pożyczkę.
Oddzwoniliśmy do niego i powiedzieliśmy: „Stary, mamy rozwiązanie.
Zamienimy nasze karty biblioteczne
w karty kredytowe”.
- To świetny plan. - Fantastyczny.
Dorastaliśmy bez ojca.
Nie dlatego, że umarł. Aresztowali go, kiedy mieliśmy jakieś dwa lata.
Poszedł siedzieć na 20 lat, ale nie wiedzieliśmy za co.
Nie. Nagle po prostu zniknął.
Myśleliśmy: „Okej. Chyba po nim”.
Ale z wiekiem zaczęliśmy być ciekawi, co zrobił,
więc zrobiliśmy małe rozeznanie.
Pojechaliśmy do biblioteki w Newark i okazało się,
że w stanie New Jersey wyrok 20 lat więzienia
można dostać za cztery rzeczy.
Morderstwo pierwszego stopnia, morderstwo drugiego stopnia,
molestowanie dziecka albo uchylanie się od podatków.
Od razu wykluczyliśmy uchylanie się od podatków.
Gość był spłukany. Nie miał kasy.
Zostały trzy możliwości.
- Wszystkie złe. - Okropne możliwości.
Ale to chyba jedyna sytuacja, gdy masz nadzieję,
że twój ojciec jest mordercą.
Nie molestowanie.
Nie. Źle się wtedy wypada na dzielni.
Nie możesz wydać albumu rapowego, jeśli twój tata jest pedofilem.
Nie.
Może wydasz album punkrockowy, ale nie rapowy.
Ojciec nie pozwolił, żeby więzienie go ograniczało.
- Zrobił wiele fajnego. - Był ponad przeciętną.
Był ponad przeciętną w więzieniu.
W więzieniu skończył studia.
Był pierwszą osobą w naszej rodzinie, która skończyła studia w więzieniu.
Zgadza się.
- Zajebiste. - Wielka rzecz.
Problem w tym, że dyplom ma z filozofii.
Po co studiować filozofię w więzieniu?
To chujowy kierunek nawet na uniwerku.
Naprawdę. Okropny kierunek.
Zupełnie niepraktyczny.
Jak można wykorzystać filozofię w więzieniu?
Jakie są jej praktyczne zastosowania?
- Jak ktoś wyciągnie kosę. - Właśnie.
Jak mógłby wyplątać się z takiej sytuacji za pomocą filozofii?
Jakiś gość rzuca się na niego z kosą.
„Zaraz dostaniesz kosą, ziomek”.
Co wtedy odpowie? „Stary, skąd wiesz, że ten nóż istnieje?”
- „Nie wiem”. - „Rusz głową, przyjacielu”.
Racja.
Nasz ojciec już wyszedł na wolność.
Nie siedzi już w więzieniu. Szkoda.
- Chciałbym, żeby siedział. - O tak.
Chcę, żeby wrócił,
bo wciąż chce budować więź ojca z synem.
Płacimy teraz czynsz. Za późno.
Przepadło, stary.
„Miałeś swoją szansę, a teraz...”
Wziął nas na boisko, żeby pograć w kosza,
i przez cały czas był w chuj arogancki.
- W więzieniu zrobił się zarozumiały. - Tak.
Graliśmy sobie. Trzeba przyznać, że nam dołożył.
- Tak. - A jak skończyliśmy,
powiedział: „Gdybym był kilkanaście centymetrów wyższy,
mógłbym grać w NBA”.
A my na to: „Chyba byłbyś po prostu wyższym przestępcą”.
Tyle.
Dało nam to do myślenia. Myślicie, że gracze NBA robią to samo,
tylko na odwrót?
Rozmyślają, co by robili,
gdyby byli trochę niżsi?
Może.
LeBron James i Kevin Love siedzą sobie w Chuck E. Cheese.
LeBron mówi: „Stary. Hej, Love”.
„Co tam?”
„Stary, gdybym był 25 cm niższy...”
„Co jest?”
„Próbuję myśleć.
Zabiłbym się.
- Na pewno skoczyłbym z mostu”. - „Słusznie”.
- „Straciłbym sponsorów”. - „Owszem”.
Nie możemy już oglądać NBA.
- Nie. - Mamy dość.
- Zaawansowane statystyki wszystko psują. - Masakra.
Nie wiem, ile wiecie na ich temat,
ale używają do tego całek i różniczek.
- Przeanalizowują. - Przeanalizowane statystyki.
To nie do ogarnięcia. Teraz są przerażające.
Może widzieliście taką jedną statystykę.
Za każdym razem, gdy Steph Curry ma 40% skuteczności z linii rzutów za 3 punkty,
policja zabija czarnego mężczyznę.
Szaleństwo.
- Widzieliście? - Przerażające.
Byliśmy przerażeni.
- Trzeba powstrzymać Stepha Curry'ego. - Ktoś musi.
- Trzeba go zablokować. - Skończyć z tym.
Z powodu tego czarnego cierpienia
musimy zacząć działać. Nie można tylko jarać
i oglądać teledysków hip-hopowych Deiona Sandersa.
- Nie. - To nie jest życie. Trzeba coś robić.
Chcemy być bardziej aktywni.
Więc dołączyliśmy do Czarnych Panter.
Zgadza się.
Tak było. Jesteśmy ich najnowszymi członkami.
- Jest świetnie. - Jest nawet spoko.
To nie to samo, co kiedyś. Nie organizują już marszów.
- Organizujemy wieczorki filmowe. - Tak. Wieczorki filmowe.
Wieczorki filmowe. Poprosili, żebyśmy wybrali film.
Byliśmy, kurwa, w niebie.
Jak często masz okazję przynieść film
na imprezę Czarnych Panter?
Nie za często.
Długo nad tym myśleliśmy. Wybraliśmy Krzyk 2.
Tak.
- To klasyk. - Totalny.
Jaraliśmy się. Polecieliśmy na imprezę,
zapuściliśmy płytę, usiedliśmy, zrelaksowaliśmy się.
A w pierwszych siedmiu minutach filmu
zabili Jadę Pinkett Smith i Omara Eppsa.
Jeszcze przed czołówką.
- Majstersztyk. - Zanim pojawił się tytuł filmu.
To naprawdę był majstersztyk.
Ale Czarne Pantery wpadły w szał.
Zatrzymali film w połowie
i jeden powiedział: „Właśnie o to chodzi.
To systemowa opresja w Hollywood,
która niszczy życie czarnym aktorom.
Nie możemy tego oglądać. Ten film obraża czarnych.
Wyłączcie to gówno”.
Powiedzieliśmy, żeby zluzował gacie...
i obejrzał film do końca.
Bo po tym, jak morderca zabija jedyne dwie czarne osoby,
morduje co najmniej 20 białych.
Zgadza się.
Proporcja dziesięć do jednego, jeśli mamy być ściśli.
- Tak. - Na naszą korzyść.
Działa na naszą korzyść.
- Na naszą korzyść. - Działa.
Chyba przyjęli naszą nieomylną logikę.
Bo w tym tygodniu obejrzymy ostatni kwadrans Titanica.
Tak jest.
Tam proporcje wynoszą 3000 do zera, jeśli mamy być ściśli.
Dużo białego cierpienia.
A czarni lubią białe cierpienie.
- To prawda. - Tak, przebadaliśmy temat
- z Henrym Louisem Gatesem... - Nie wierzą.
i Marcusem Garveyem.
Nie wierzą nam.
Popatrzcie na to.
CZARNE SZCZĘŚCIE
BIAŁE CIERPIENIE
BEYONCE I JEZUS
NBA
WIĘCEJ BIAŁEGO CIERPIENIA
Widzicie to?
Czarne szczęście.
W 77% składa się na nie białe cierpienie.
W 11%... Musisz pokazać tamtej stronie.
W 11% to Beyoncé i Jezus.
Idą łeb w łeb.
Trzecim elementem jest NBA, bo to jasne, że czarnuchy uwielbiają NBA.
Ostatni składnik to więcej białego cierpienia.
Udział 3,5%. Czyli razem 80%.
- Razem 80%. - Takie są statystyki.
- Statystyk nie podważam. - Ani faktów.
Nie.
Powiemy ten żart? Bo...
Dawajcie.
- Jebać to. - Tak, jebać.
Chodziliśmy do szkoły w biednej dzielnicy,
a najlepszą rzeczą w szkołach publicznych w takich dzielnicach...
O tak.
Nie chodzi o jakość. Są do dupy.
Ale robiło się w nich wiele ciekawych rzeczy.
Co roku podczas Miesiąca Historii Czarnych kolorowaliśmy znanych Afroamerykanów.
- To było ekstra. - Zajebiste.
Zwykle dzieciaki kolorują ich na brązowo albo... na brązowo.
A my chcieliśmy być... Jak to się mówi? Nonkonformistami.
Zrobić coś awangardowego.
Pokolorowaliśmy wszystkich na różowo, czarno i biało
na cześć naszego ulubionego wrestlera Breta „Zabójcy” Harta.
Tak jest.
- Nauczycielce się nie spodobało. - Nie.
Była bardzo zła. Powiedziała: „Tak nie można.
To brak szacunku dla sprawy”.
A my na to: „Zluzuj gacie.
Bo jestem pewien, że gdyby był tu z nami Dr King,
to powiedziałby o tym obrazku:
»Tu nie chodzi o kolor skóry tej postaci«”.
- To takie kiepskie. - Mów dalej.
„»Chodzi o istotę koloru ich osobowości«”.
Tak jest.
„A po drugie, co najważniejsze,
Bret Hart jest wykurwisty. Oto dlaczego”.
To prawda. „Oto dlaczego.
W jednej dekadzie pokonał Undertakera, Bam Bama Bigelowa, Shawna Michaelsa
i Owena Harta, swojego brata”.
Tak.
„Dr King nie dałby rady.
Chyba by mu się to nie udało”.
Zawiesiła nas na dwa albo trzy tygodnie.
Ale powinno być jej głupio,
bo przez te trzy tygodnie oglądaliśmy powtórki Matlocka,
co zainspirowało nas do studiowania prawa.
Dzięki temu stoimy tu przed wami jako prawnicy.
Tak jest.
Dwa dni temu śniło mi się,
że kandydowałem na burmistrza Newark.
- Nikt o nim nie wiedział. - Nie wiedzieli.
Ja sam. Startowałem w wyborach
pod hasłem darmowego piwa i zioła dla wszystkich ziomków.
Wygrałem z wielką przewagą. Masakryczną.
Ale lobbyści nie byli zachwyceni.
- Przez jego program socjalistyczny. - Dokładnie.
Więc zostałem zamordowany.
A następnego dnia pokazałem się ja, jak gdyby nigdy nic.
- Musiałem się do tego odnieść. - Oczywiście.
Gość został zabity na oczach wszystkich. Musiałem to wyjaśnić.
Powiedziałem: „Wiem, że byliście świadkami mojego morderstwa, ale...
Kasa, zioło i dupy! Wróciłem!
Wróciłem!”.
Policja mnie przeraża.
Tak. Są przerażający.
To skutek wojny z narkotykami.
Wzmożona militaryzacja policji.
Węszą na osiedlach, na przykład w Nowym Jorku,
- i są zbyt agresywni. - Dokładnie.
Wychodziliśmy z Tutu's, bo kolejka do łazienki była za długa.
Pomyśleliśmy: „Jebać to, idziemy do domu”.
W drodze do domu jakiś glina zaświecił w nas bronią.
To nie była latarka, tylko broń.
- Nie widziałem wcześniej broni. - Nigdy.
- Nie na żywo. - Tylko w Matlocku.
Właśnie.
Ten czarny gość zawsze miał broń.
Nie widziałem wcześniej broni.
Wycelował najpierw we mnie, później w niego,
później we mnie, później w niego,
później we mnie, a później przestał.
- Byliśmy w strasznym stresie. - Wielkim.
Myśleliśmy, że już po nas,
bo Steph Curry miał tego dnia skuteczność 40%,
więc myśleliśmy, że nas zastrzeli.
- Na szczęście nas nie zabił. - Nie.
- Chciał zrobić z nami selfie. - Tylko tyle.
Chciał zrobić z nami selfie. Podobaliśmy mu się w 22 Jump Street,
więc poprosił o zdjęcie.
- Był całkiem spoko gliną. - Nawet w porządku.
Zrobiliśmy sobie z nim zdjęcie, bo miał broń.
Cyknęliśmy, a potem odleciał na swoim koniu.
Kiedy tak sobie odjeżdżał, olśniło nas.
Zrozumieliśmy, jak rozwiązać problem brutalności policjantów.
Trzeba każdemu czarnemu dać kilkuminutową rólkę
w filmie z Jonah Hillem i Channingiem Tatumem.
- Albo z Sethem Rogenem. - On też by zadziałał.
To zadziała, bo czarne życia są ważne.
To prawda.
- Są ważne. - Są, kurwa, ważne.
Są, kurwa, ważne.
Ale w Ameryce trochę ważniejsze są czarne role epizodyczne.
Tak jest.
Przykra sprawa.
Teraz broń nas przeraża.
Zawsze kiedy w telewizji republikanie
mówią, że powinniśmy mieć więcej broni,
- mówimy: „Jebać to!”. - Tak.
Jako aktywiści musieliśmy zadziałać.
Więc uznaliśmy, że napiszemy do nich list,
w którym wyrazimy nasze niezadowolenie.
Przeczytamy wam go.
„Drodzy republikanie,
co tam?
Widzieliśmy ostatnio w telewizji, jak orędujecie za dostępem do broni.
Jeden z was powiedział, że jeśli ludzie będą mieli więcej broni,
będą bezpieczniejsi.
Nie zgadzamy się z tym. Oto dlaczego.
Dwudziestowieczny poeta i osiedlowy mędrzec Biggie Smalls powiedział raz,
cytuję:
»Gdzie Brooklyn?
Gdzie Brooklyn?
Obczajcie to.
Mam siedem MAC-11, jakieś osiem trzydziestek ósemek,
dziewięć dziewiątek, dziesięć MAC-10.
Niekończące się gnaty«.
Koniec cytatu.
To między 34 a nieskończoną liczbą broni na jednego rapera gangsta.
A i tak go zastrzelili.
Postscriptum:
Jebać Richarda Nixona”.
Okej?
Chcielibyśmy zakończyć lżejszym akcentem.
Kto z was widział film Kosmiczny mecz?
- Klasyk. - Klasyk gatunku.
Niektórzy twierdzą,
że to Obywatel Kane filmów z Michaelem Jordanem.
- Nie przeczymy. - Nie.
Ale jedna rzecz, która zawsze nie daje mi spokoju,
to jak Michael Jordan namówił Charlesa Barkleya do występu w filmie.
- To zagwozdka. - Tak.
Ale chyba mamy odpowiedź i zaprezentujemy ją wam
- w formie rekonstrukcji. - Tak.
On będzie Michaelem Jordanem. Wspaniałym Air Jordanem.
- Air Jordanem. - A ja będę Charlesem Barkleyem.
A ja Jordanem.
Ty jesteś Jordanem, ja Barkleyem.
- The Round Mound of Rebound. - Bierzesz?
Co robisz? Chcesz użyć statywu?
- Tak. - Symetria.
W porządku.
Cofamy się do roku 1994.
Cofnijcie się z nami.
Jest tuż po morderstwach O.J.'a.
Dzyń, dzyń.
Halo. Kto mówi?
- To ja, stary. Michael Jordan. Co tam? - To ty, Air Jordan?
Co słychać, stary? Jak ci idzie z baseballem?
Nie chcę rozmawiać...
- Na pewno? - Tak.
Widziałem cię na ESPN. Wyglądało źle.
- Nie było za dobrze. - Nie za dobrze, stary.
Nie dzwonię w sprawie baseballu. Chodzi o film.
Spokojnie, bez agresji.
Film? Wkręcasz się do przemysłu filmowego?
- Tak jest. - Będziesz robił w filmach?
- Ekstra. - Wymyśliłem fascynującą historię.
- Serio? Piszesz scenariusze? - Piszę jeden teraz.
- Cholercia. - Widzę cię w jednej z ról.
- Mam wystąpić? - Tak.
O czym jest ten film?
To historia o koszykówce. Coś jak Dawid i Goliat.
W jednej drużynie będą grać Shawn Bradley, Muggsy Bogues,
Larry Johnson...
- Babulka. Lubisz go. - Lubię.
- Patrick Ewing. - Patrick?
Patrick. To solidny skład czwartej drużyny All-NBA, gdyby taka istniała.
- Dobry skład. - Gdyby istniała.
Porządny skład. Naprawdę.
- Porządny. - Świetny skład.
A kto będzie w twojej drużynie?
Kogo weźmiesz? Karla „Listonosza” Malone'a?
- Nie? A Shawna Kempa? - Nie.
Nie weźmiesz ReignMana?
- Rękawicę? - Nie.
- Detlefa Schrempfa? - Nie.
- Stocktona? - Nie.
Kaczora Daffy'ego.
- Jesteś tam? - Tak, ja...
Czy to pseudonim Scottiego Pippena?
- Czy to... - Nie, to Zwariowane melodie.
Mówię o... Jak oni się nazywają? Królik Bugs, Elmer Fudd,
Kot Sylwester, Kanarek Tweety.
- Weźmiesz Tweety'ego? - Owszem, wezmę.
O kurwa.
Mike, ktoś do mnie dzwoni.
- Zaczekasz chwilę? - Jasne.
Hej, kto tam?
- Tu Shaq. Co słychać? - Co tam, Shaq?
Rozmawiałem właśnie z Mikiem. Chyba naćpał się LSD.
Baseball źle mu robi. Po co dzwonisz, Shaq?
Co tam?
Wiesz, mam pomysł na film.
Sporo o tym myślałem. Jest świetny.
Naprawdę myślę, że ma szansę na Oscara albo coś. Nie wiem.
Gdybyśmy naprawdę się postarali,
naprawdę może być kandydatem do Złotego Globa.
Bardzo chcę, żebyś w nim wystąpił.
- Mam zagrać w twoim filmie? - Tak.
Okej...
O czym...
O czym jest ten film, Shaq?
Dwa słowa, stary: rapujący dżin.
Klik.
- Hej, Mike. - Co tam?
- Wchodzę w to, stary. - Świetnie.
Dziękujemy. Byliście fantastyczni.
Doceniamy to.
ROZMOKŁE
Stary, czemu to tak długo trwa?
Dilerzy są okropni. Mają w dupie twój czas.
Nie znoszę wojny z narkotykami.
Gdyby dragi były legalne, dilerzy nie byliby potrzebni.
Można by było pójść do sklepu.
Do „Smyka” dla bezrobotnych jaraczy.
KREDYT STUDENCKI
Jasne. Jebać za to Nixona.
No raczej. Ten jebany superfan O.J.'a rozpoczął wojnę z narkotykami
albo raczej wojnę z czarnuchami, którzy chcą się tylko zabawić.
Stary! To duch Richarda Nixona!
SUKA NIXON
Dobry wieczór, moi bracia!
Nie mów tak do nas.
Przepraszam. Wolicie „Murzynów”?
Niech będą bracia.
Świetnie, czarnuch... Bracia!
Słyszałem waszą rozmowę o wojnie z narkotykami.
Jestem głęboko zawiedziony.
Słusznie. Zacząłeś ją.
Naprawdę rozumiem, że jej nie cierpicie.
Ale chociaż irytuje was czekanie na dilera trawy,
to konsekwencje świata bez wojny z narkotykami
są dla was dużo gorsze.
Stary, zwariowałeś.
Może tak, a może nie.
Chciałbym pokazać wam świat bez wojny z narkotykami.
Pozwolicie?
MOŻE NAWET UMRZECIE. NIE KŁAMIĘ. AVE SZATAN.
Wchodzimy w to.
Zaraz. To jak tam trafimy?
Cieszę się, że pytacie. Właśnie tak!
- Nieźle. - No raczej.
Dokąd najpierw lecimy?
Do twojego salonu?
Nie. Do najsmutniejszego miejsca w Ameryce: Chicago!
Daj spokój, stary.
Nie chcę lecieć do Chicago. Za dużo tam strzelanin.
Można dostać kulkę za ubranie w złym kolorze.
Nie chcę dostać kulki za złe kolory.
Co później, kształty?
- Możemy tu zostać? - Prosimy.
Przykro mi, bambusy.
Nie ma innego sposobu.
NAJLEPSZA PIZZA!
Nie tego się spodziewałem.
IMPREZA Z PIZZĄ CZARNYCH PANTER! WSTĘP WOLNY!
Zabawne.
Zamiast inwestować biliony dolarów
we wzmożoną militaryzację policji i w więzienia,
pieniądze zainwestowano w infrastrukturę,
edukację i leczenie...
WYNAJMĘ, SZPITAL
przez co dla biednej klasy pracującej powstało więcej miejsc pracy.
Zajebiście tu!
Kłamałeś, że źle nam tu będzie?
Nie umiesz się powstrzymać.
Moi bracia, to nie koniec wycieczki.
Czas na Brooklyn!
Stary! To Tutu's.
Tak jest. Piąteczek.
Chcę usłyszeć Biggiego na żywo. Nixon, umiesz tańczyć?
KASA NA ZIOŁO
Dobra. Nieważne.
PCHAĆ, NIE CIĄGNĄĆ
Co tu się, kurde, dzieje?
Zbadałem sprawę. Niech wyjaśnię.
„Bez wojny z narkotykami hip-hop pewnie by nie powstał.
Co więcej, bez epidemii cracku, która zintensyfikowała wojnę,
na pewno nie byłoby gangsta rapu.
A bez gangsta rapu nie ma Biggiego!”.
Nie ma Biggiego?
Nie ma Biggiego.
Zero. Nie ma „Mo Money Mo Problems”.
Nie ma Life After Death ani Ready to Die.
CHUJ NIXON
Czy to...
Christopher Wallace.
Księgowy.
- Jak się z tym czujecie? - Tragicznie.
- Macie gulę w gardle, co? - Tak.
Chcę wrócić do domu.
Nie wytrzymamy tego dłużej. Weźmiesz nas z powrotem?
No dobrze, wezmę was z powrotem.
Smutne czarnuchy.
Od razu lepiej.
Czyli rozpocząłeś wojnę z narkotykami,
by mógł narodzić się hip-hop, bo chciałeś podnieść morale czarnych?
Tak! Oczywiście, że tak!
Powiedzcie to wszystkim.
- Okej. - Nabrałem was!
Naiwne Murzynki Bambo.
Zacząłem wojnę, bo nienawidzę czarnuchów, Żydów i pedałów!
Prawie nas wkręciłeś.
- Dobra. Na razie, Nixon. - Trzymaj się.
Dzięki za wojnę z narkotykami.
Dzięki za wycieczkę.
Na razie. Kocham was.
- My ciebie też. - Pa.
Na razie, czarnuchy.
CAŁUSY, NIXON!
Chcesz zajarać?
No raczej, że chcę.
- Za wojnę z narkotykami. - Za wojnę z narkotykami.
„DOBRZY LUDZIE NIE PALĄ MARIHUANY”. JEFF SESSIONS
O STARY